Potomek Starszy, My Hero

Gdy Potomek Starszy był w klasie drugiej Królowa Matka odprowadzała go do szkoły codziennie, i codziennie z niej odbierała. Deszcz, gołoledź, burza z piorunami, śnieżyca, czterdziestostopniowy upał, nieistotne, Potomek Starszy nie odpuszczał, Królowa Matka musiała go odprowadzać i basta. W holiku będącym poczekalnią dla rodziców Potomek Starszy zdejmował tornister i szedł do szatni, a Królowa Matka czekała. Potomek wracał przebrany, odbierał tornister, inkasował całusa i szedł na pierwsze piętro, gdzie mieściła się jego klasa.

I myliłby się każdy, kto by przypuszczał, że to był koniec rytuału.

Nie, następnie Królowa Matka wychodziła ze szkoły, stawała na środku boiska, nierzadko klnąc kawałami oraz zgrzytając uzębieniem, no bo ten grad czy inna gołoledź, i patrzyła w okno holu na pierwszym piętrze, w którym po krótszej lub dłuższej chwili poruszała się firana, zza której wychylał się Potomek Starszy, przesyłał jej całusa, Królowa Matka machała, nierzadko oburącz, i wreszcie była wolna.

I tak dzień po dniu, przez rok.

Rytuał rzucał się w oczy na tyle, że wiedziały o nim nawet sprzątaczki, odźwierne i woźne, o nauczycielach nie wspominając, a już o kolegach z klasy to w ogóle nie ma co mówić.

W związku z czym tak mniej więcej w połowie roku szkolnego zaczepiła Królową Matkę Wychowawczyni Potomka Starszego.

- Pani Aniu - powiedziała zatroskana - może pani z nim porozmawia... może się umówicie, że będziecie się żegnać za rogiem, albo chociaż darować sobie to machanie... bo, wie pani, to już druga klasa i koledzy się z niego śmieją...

Królowa Matka natychmiast ujrzała swoje dziecko, drobniutkie, szczuplutkie i najniższe w klasie, w charakterze klasowego kozła ofiarnego oraz przedmiot ordynarnych żartów jego o głowę wyższych, barczystych, a nierzadko nader prostych w obejściu kolegów (którzy wcale nie byli ani o głowę wyżsi, ani nadmiernie barczyści, ani prości w obejściu, ale wiadomo, do czego jest zdolne wprawione w drżenie Matczyne Serce!) i poruszyła temat przy okazji najbliższej rozmowy ze swym pierworodnym.

- Synu - rzekła ostrożnie - może wolałbyś, żebym już cię nie prowadzała za rączkę do szkoły? Bo słyszałam, że koledzy się z ciebie śmieją...
- Śmieją się? - zdziwił się szczerze Potomek Starszy.
- No tak, podobno podśmiewają się z ciebie, bo całujesz mnie przed szkołą, i machamy sobie przez okno...

Potomek Starszy popatrzył na Królową Matkę z tak głębokim zastanowieniem, że wręcz było widać, jak mu się pod tym czystym, gładkim czołem przesuwają koła zębate i inne zapadki w mózgu.

- Ach! - powiedział po chwili odkrywczo. - Może rzeczywiście, jeden czy dwóch... ale - dodał z lekceważeniem tak bezbrzeżnym, że nie sposób w żaden sposób oddać go na piśmie - niech się śmieją. Mnie to, mamo, W OGÓLE nie obchodzi.

No tak. Nie będziemy ukrywać, że niepokój Królowej Matki w kwestii zostania przez Potomka Starszego klasową ofiarą został tak jakby zażegnany, w każdym razie na jakiś czas, ponadto odniosła się ona z aprobatą do faktu, że Potomek Starszy potrafi mieć w głębokiej obojętności opinie kolegów na temat tego, co powinien, a czego nie powinien robić, ma Królowa Matka szczerą nadzieję, że mu to nie minie w wieku, gdy koledzy będą zdania, że powinien zapalić skręta, urżnąć się w zimnego trupa względnie pożyczyć samochód tatusia, chociaż nie ma prawa jazdy. I konsekwentnie odprowadzała swoje dziecko do szkoły uznając, że skoro ono tego potrzebuje, dostanie to bez względu na opinie kolegów i nauczycieli.

Dwa lata później, w dniu wczorajszym, Królowa Matka wróciła do domu objuczona torebką nauczycielską (czyli, że Królowa Matka uświadomi tych, którzy nigdy torebki nauczycielskiej nie widzieli, taką, do której wejdzie wszystko - od dziennika, poprzez własnoręcznie sporządzane pomoce naukowe, po całą dokumentację szkolną, a tej jest coraz więcej) oraz siatami z zakupami i zaraz na progu została nieomal obalona przez rzucającego się na nią z impetem Potomka Młodszego, który uwiesił się jej na szyi, oraz oba Pompony, z których każdy obłapił jedną jej nogę.

Potomek Starszy zaś siedział w pokoju nad książkami, lecz nie sam. Siedział w towarzystwie koleżanki.

Królowa Matka poodczepiała z siebie progeniturę, ucałowała liczne czółka, odstawiła siaty i poszła wyplątać się z płaszcza. Potomek Starszy zmaterializował się obok niej gdy go odwieszała.

- Mamo - powiedział - jeśli chciałabyś mnie objąć czy pocałować to wiedz, że nie mam nic przeciwko temu i się nie wstydzę.

Królowa Matka roześmiała się, potem westchnęła, potem znów się roześmiała i pocałowała swojego dzielnego syna.

Bo wiedziała oczywiście, że chwila, w której do Potomka Starszego dotrze, że inni się wstydzą, więc może jest czego, prędzej czy później (a w zasadzie całkiem prędzej) nadejdzie, ale co innego zdawać sobie z tego teoretycznie sprawę, a co innego zbliżyć się do niej tak bardzo, że wręcz otrzeć się o nią ramieniem.

Ale na razie, nim i Potomek Starszy zacznie się wstydzić, Królowa Matka uznała, że po prostu otrzymała Prawdziwy Dowód Miłości :).

Przegląd charakterologiczny przy święcie

Chodzący Otymizm oraz Mistrz Szklanki Zawsze w Połowie Pełnej - Mamusiu, a wiesz, co jest najlepsze? Najlepsze jest to, że jak dobrze znasz jakiś odcinek bajki, możesz go sobie w głowie obejrzeć i COŚ ZMIENIĆ!

Ten Sam, Co Powyżej - Mamusiu, a wiesz, kim ja jestem? Ja jestem w połowie człowiekiem, w połowie kotem, a w połowie świnką! Bo chodzę jak człowiek, no i mówię, i w ogóle, oczy mam jak kot i jak tatuś zapala w kominku to ja od razu biegnę i się kładę obok, bo lubię ciepło. No i (radośnie) jem jak świnka!

Nie zaprzeczając powyższemu (zwłaszcza podziałowi na połówki ;)) Królowa Matka przyznaje, że Chodzący Optymizm znany także jako Potomek Młodszy mimo bycia dzisiejszym solenizantem nie bardzo miał szanse jeść jak świnka, bo Królową Matkę opanował leń (oraz nawał pracy zawodowej) i zamiast wykwintnego tortu upiekła dziś ordynarne muffinki.

Żeby nie było tak do końca prosto jak w każdą sobotę, przyozdobiła je nieco,

co w zupełności wystarczyło jej Zawodowo Cieszącemu Się Życiem Potomkowi.

Sama Królowa Matka myśli o opatentowaniem powyższego pomysłu od rana, odkąd po godzinie z jej pieczołowicie zdobionych choinek muffinkowych (oraz nie-zdobionych muffinek tradycyjnych)

zostało mniej więcej tyle,

czyli dokładnie tyle samo, ile zostałoby także z pieczołowicie tworzonego od dnia wczorajszego tortu.


A ponadto.

Pompon Młodszy czyni kolejne kroki do zostania Dyktatorem i Rządcą Dusz.

Pompon Młodszy (czule) - Kocham cię, mamusiu.
Królowa Matka (nauczona doświadczeniem, podejrzliwie) - Tak?
Pompon Młodszy (patrząc jej głeboko w oczy) - Tak. Jestem w tobje kompletnie zakochany!
Królowa Matka (mruczy powątpiewająco) - Hm...
Pompon Młodszy (niestrudzenie) - BAJJJJDZO cię kocham. Bajdzo, bajdzo!
Królowa Matka (ostrożnie, jak człowiek wchodzący na pole minowe) - Ja ciebie też kocham bardzo...
Pompon Młodszy (machając rzęsami) - Ja ciebie kocham bajdziej!
Królowa Matka (a, co tam, raz kozie śmierć!) - Nie, to ja ciebie bardziej!
Pompon Młodszy (radośnie) - No, to skojo mnie tak bajdzo kochaś, to na pewno będę mógł sobie usiąść i pogjać!

Szlag.

Przed chwilą.

Pompon Młodszy (świeżo wykąpany, z wysuszonymi włoskami, pachnący, otulony kocykiem, stwarzający fałszywe wrażenie bycia wielkookim i kruchym Wcieleniem Czaru , mości się wygodnie na fotelu z poduszką pod głową, kładąc obie nogi na podłokietniku) - No, tejaz jestem gotowy, zieby zjeść jogult!

A służba jest gotowa, żeby ci go podetknąć pod nos wraz ze starannie wybraną, ulubioną łyżeczką, drogi synu.

Jak nie jedna służba, to druga.

Szlag, szlag, szlag.

Noworoczne Wyzwania

Jeśli chodzi o Sylwestry, to Najlepsza Impreza Sylwestrowa W Świecie zdaniem Królowej Matki wygląda tak:

czy też może raczej wyglądałaby, gdyby Potomki nie przeszkadzały (ale Królowa Matka stara się ile sił, mimo Potomków), zaś do Noworocznych Postanowień ma stosunek następujący

odkąd skończyła osiemnaście lat (czyli od czasów, gdy podjęła i nawet, uwaga, zrealizowała postanowienie noworoczne, i może upojona tamtym sukcesem nie chce sobie psuć wrażeń).

W związku z powyższym Królowa Matka opanowała irracjonalną chęć, by wziąć udział w następującym wyzwaniu książkowym:

bo, jak policzyła, wymagałoby to przeczytania praktycznie jednej książki tygodniowo, w tym niektórych liczących ponad 500 stron na przykład, albo trylogii, a ona ma Dziateczki i Pracę Zawodową oraz (rzadko) Życie Osobiste, a ponadto Wyzwania wymagają (chyba? Królowa Matka nie wie, bo nigdy w żadnych nie brała udziału) przeczytania książek dotąd nie znanych, czyli wykluczają powtórki (w wypadku Królowej Matki, należy dodać, nie w wypadku tych, co łykają pięćdziesiąt książek rocznie bez popitki), a bez powtórek swego roku czytelniczego Królowa Matka wyobrazić sobie nie potrafi.

Za to przeglądając zaprzyjaźnione blogi oraz szeroko pojęty internet trafiła Królowa Matka na inne Wyzwanie, które zdecydowała się podjąć (i które natychmiast zmodyfikowała tak, że go rodzona mamusia nie pozna), a mianowicie

 Wyzwanie pt. "Czyścimy Półki"

Wyzwanie polega na tym, że robimy przegląd własnych półek bibliotecznych, wybieramy z nich dwanaście pozycji, które tygodnie/miesiące/lata/a czasem i dziesięciolecia temu nabyliśmy (względnie dostaliśmy w prezencie, nierzadko na własne zamówienie, od kochającej Rodziny i/lub Przyjaciół), bo przecież "na pewno to przeczytacie, i to zaraz", gdyż ulubiony autor/ ulubiony temat/ fascynujące streszczenie/ taka świetna okładka/ tyle dobrego słyszeliście (niepotrzebne skreślić). Po czym przez kolejne dni i tygodnie, i miesiące te świetne książki naszych ukochanych autorów, w świetnych okładkach i z fascynującymi streszczeniami stoją sobie na półce i się kurzą, a niektóre stoją tak długo, że im okładki wyblakną, bowiem w międzyczasie nabywamy tuziny innych książek, albo mamy nastrój na przeczytanie czegoś innego, albo czekamy na Stosowną, Magiczną Chwilę, albo zapominamy, że coś kupiliśmy, gdyż postawiliśmy rzecz w drugim rzędzie na półce biblioteczki...

Więc teraz wyciągamy dwanaście pozycji z tych tylnych rzedów (albo i z przednich względnie z dna stosików przy łóżku, czemu nie, tak też można) i czytamy po jednej na miesiąc. W Wyzwaniu Oryginalnym stało, że następnie to, co przeczytaliśmy, recenzujemy, i ten właśnie kawałek Królowa Matka pozwoliła sobie zmodyfikować, bo nie jest przecież blogerką książkową i recenzuje tylko wtedy, gdy coś jej bardzo podejdzie lub też wręcz przeciwnie

(a właściwie nawet wtedy niekoniecznie, bo ostatnio nie była w stanie zrecenzować książki, która zrobiła na niej takie wrażenie, że nie mogła wydusić z siebie na jej temat ani słowa)

a tak w ogóle to nie recenzuje, tylko streszcza i spoileruje oraz produkuje strumienie świadomości :).

Skutek rycia na półkach i w stosikach Królowej Matki wygląda tak:

W kolejności od góry do dołu:

1) Thomas Berger "Artur Rex". Królowa Matka, która zaczęła przygodę z legendami arturiańskimi i lekturą towarzyszącą w dumnym wieku lat dziewięciu i kontynuuje ją po dziś dzień (wskutek czego Dan Brown niczym jej w "Kodzie Leonarda" nie zaskoczył, bo wszystkie jego twórcze koncepcje znała z innych dzieł, a niektóre sama wymyśliła) nabyła "Artura Rexa" drogą kupna z dziesięć lat temu, po czym postawiła go na półeczce w drugim rządku i na śmierć o nim zapomniała. Bardzo się zdziwiła, odkrywając go wczoraj przy okazji przygotowywania stosika, bardzo, i oto juz ma pierwszą korzyść z przystępowania do Wyzwań, a jak przeczyta to już w ogóle, ho, ho, ho.

2. Wasilij Aksionow "Wyspa Krym". Swego czasu przeleciała Królowa Matka jak wicher przez "Moskiewską sagę" i na fali uznania dla autora kupiła "Wyspę Krym", odstawiła na półkę na "za jakiś czas" i oto ten jakiś czas właśnie (po, ekhm, dwunastu latach) nadszedł.

3. Bernard Cornwell "Jeźdźcy z piekieł" - pierwsza część trylogii, Królowa Matka z zasady nie czytuje trylogii dopóki nie zdobędzie wszystkich tomów, bo szlag by ja trafił, gdyby się wciągnęła, po czym okazałoby się, że musi czekać na kolejny tom rok czy dwa. Trylogia została niedawno uzupełniona o tom trzeci, a zatem lekturę czas zacząć!

4. Elżbieta Cherezińska "Saga Sigrun". Pierwszą część "Północnej Drogi" Królowa Matka zaczynała ze trzy razy i za każdym razem coś jej przeszkadzało ją skończyć. Teraz, gdy po pierwsze dostała drugą część w światecznym prezencie, a po drugie, wybrała cząść pierwszą do Wyzwania, skończyć ja po prostu MUSI i nie ma przebacz.

5. Majgull Axelsson "Ta, którą nigdy nie byłam". Ci z Czytelników, którzy pamiętają wpis o prozie Majgull Axelsson pamiętają być może i to, że dojrzewanie do jej książek zabiera Królowej Matce dużo czasu. I wymaga stosownego klimatu emocjonalnego. W wypadku tej konkretnej książki będzie to już z pięć lat, więc Królowa Matka uznała, że dość tego. Przyjdzie lato, długie dni, słońce, kwiatki, kląskanie ptasząt, te rzeczy, weźmie się Królowa Matka za Axelsson. Wzdech.

6. Amy Tan "Klub radości i szczęścia". Najsłynniejsza książka Amy Tan, jedyna (poza najnowszą), której Królowa Matka nie czytała. Czas z tym skończyć!

7. Arturo Perez-Reverte "Batalista". Arturo Perez-Reverte to jeden z tych pisarzy, których jedną nieprzeczytaną książkę Królowa Matka trzyma na półce zupełnie świadomie, na czasy, gdy będzie koszmarnie i fatalnie, i nie będzie nic fajnego do czytania (ekhm). Co prawda czasy, gdy nie ma nic fajnego do poczytania jeszcze nie nadeszły, ale tak sobie Królowa Matka pomyślała - może one nigdy nie nadejdą? I Królowa Matka nigdy nie pozna "Batalisty"? Nie, do tego dopuścić nie można, "Batalista" na stosik!

8. Terry Pratchett "Wolni Ciut Ludzie". W kwestii "muszę mieć na półce choć jedną nieprzeczytaną książkę" Terry Pratchett należy do tej samej kategorii pisarzy, co Arturo Perez Reverte, ale że, po pierwsze, Królowa Matka ma w zapasie jeszcze trzy jego powieści, po drugie, "Wolnych Ciut Ludzi", dotąd nie do zdobycia, właśnie zdobyła, a po trzecie, zamierza przeczytać sobie smakowicie cały cykl o Tiffany, zdecydowała się na wybór własnie tej.

9. Matthew Pearl "Klub Dantego". Przykład powieści, ktora stoi u Królowej Matki tak długo, że grzbiet okładki jej wyblakł. Kupiona w czasach, gdy była wielkim przebojem. Teraz się sprawdzi, czy słusznie.

10. Kevin Hearne "Na psa urok". Rozwojowe. Królowa Matka dostała kiedyś w prezencie dwie pierwsze części, a jest ich - pięć? sześć? W każdym razie jeśli okaże się, że warto, Królowa Matka będzie musiała uczynić wyłom w swej decyzji "nie kupowania książek dopóki nie przeczyta wszystkiego, co ma, albo chociaż dużej części". I teraz nie wiadomo - miec nadzieję, ze warto, czy mieć nadzieję, że wręcz przeciwnie...

11.  Jo Nesbo "Upiory". Przewrotnie, bo Królowa Matka czytała "Policję" (i siedem tomów innych opowieści z Harrym Hole) wskutek czego suspens jej się troszkę rypnie. No, ale skoro czytała "Policję" wypada sprawdzić, jak zaczęło się to, co się w "Policji"... rozwiązało.

12. Walter Moers "Miasto Śniących Książek" - jedna z tych książek, ktore Królowa Matka ucelowała przypadkiem na "o-rany-boskie-nie-było-mnie-stać-a-tutaj-chcą-za-to-dziewięć-złotych!!!" przecenie, szczęśliwa przytachała tomiszcze do domu, postawiła na półce i... sama już nie pamięta, co, ale po świecie krąży druga część dzieła, więc najwyższy czas zapoznać się z pierwszą.

Kolejność czytania będzie przypadkowa, styczeń ubarwi Królowa Matka lekturą "Batalisty".

W każdym razie plany czytelnicze na rok 2015 ma Królowa Matka PRAWIE sprecyzowane.

Na pewno przeczyta swoje dwa stosiki - powyższy i ten świąteczno-noworoczny.

Czy coś ponadto - zobaczy się.

Czy coś się zrecenzuje - też :).

Zły początek

Potomek Młodszy (porannie zarumieniony, cieplutki, z buzią jak brzoskwinia i oczami jak gwiazdy, no nic a nic by się człowiek nie spodziewał; odrywa się na chwilę od konsumowanej ciepłej bułeczki z domowym dżemem truskawkowym) - Mamo, a co ty jadłaś na śniadanie?
Królowa Matka (dość nieuważnie) - Ja? No, coś tam jadłam... a, chwila, dwie bułki z serem, sałatą i ogórkiem...
Potomek Młodszy (sprostowując) - A, nie, mamo, ja nie mam na myśli dziś. Co jadłaś na śniadanie, kiedy byłaś młoda?

Powiada Państwu Królowa Matka, ten rok to się naprawdę fatalnie zaczął!

Poświątecznie

Potomek Starszy (rozmarzonym tonem) - No bo Wigilię to ja po prostu uuuuwwwiiieeeelllbiaaam!
Królowa Matka (entuzjastycznie) - O, ja też, ja też! Wszystko lubię, wszystko, te przygotowania, pieczenie ciast, pierniczków, dekorowanie domu, nawet tę bieganinę, pakowanie prezentów, no, wszystko po prostu... (rozpędza się) kolędy, choinkę, planowanie prezentów, nawet ta okropna pogoda mi nie przeszkadzała! (wyhamowując, ze skruchą)... no owszem, zdarza mi się krzyczeć czasami, wrzeszczeć nawet, to dlatego, ze nerwy mam zazwyczaj napięte do ostatnich granic, ja was, synek, bardzo za to przepraszam...
Potomek Starszy (ze szczerym zdumieniem w głosie) - Jak to, a to nie jest świąteczna tradycja???

Potomek Młodszy (dociekliwie) - Mamo, czy inne narody też śpiewają kolędy?
Królowa Matka - Owszem.
Potomek Młodszy - Ale takie, jak my?
Królowa Matka - Nie, każdy kraj ma własne...
Potomek Młodszy - Aha.
Królowa Matka (która zna po cztery zwrotki większości polskich kolęd, nawet - jak to niedawno, nie bez zgrozy, odkryła - takich jak "A wczora z wieczora") - ... ale to nasze są najpiękniejsze.
Potomek Starszy (przypatrując się Królowej Matce z uwagą) - A one też tak myślą? Te inne narody?
Królowa Matka - Pewnie nie. Pewnie uważają, że to ich są najpiękniejsze...
Potomek Starszy - No właśnie.
Królowa Matka (pozostawiając zerowy margines dla dyskusji) - ...tylko, że ich przekonanie to dramatyczna pomyłka, podczas gdy nasze to po prostu fakt.

I pokrzepiona tym optymistycznym faktem Królowa Matka oddala się, by przygotować ciasto czekoladowe, przy którym zamierza świętować Sylwestra w jedyny przyjemny - jej zdaniem - sposób.

Stosik świąteczno-noworoczny

A gdybyśmy się mieli nie ujrzeć tutaj w tym roku, Kochani, przyjmijcie od Królowej Matki życzenia Nowego Roku pełnego spokoju i spełnienia...

... i bogatego w liczne, liczne spotkania :).

Oby ktoś dał Wam w Nowym Roku tyle, ile w Roku Odchodzącym Wy daliście Królowej Matce (czyli bardzo, bardzo, ale to BARDZO dużo :)).

Wigilijnie, po raz... któryś tam :)

Królowa Matka się uczy.

Co roku się uczy, i wcale nie jest najlepszą uczennicą, chociaż się stara.

Uczy się pamiętać, że "mniej" czasem znaczy "więcej".

Że rzecz nie w tym, żeby okna lśniły, stoły się uginały, order Perfekcyjnej Pani Domu lśnił na piersi, dzieci w odprasowanych ubrankach stały na baczność pod ubraną zgodnie z obowiązującymi trendami choinką, śpiewając "Bóg się rodzi" na dwa glosy.

I nie w tym, żeby wszystko zdążyć, już teraz, żeby się wyrobić, żeby utrzymać jakoś nerwy na postronku i tak natychmiast nie pozabijać wszystkich, co wchodzą pod ręce marudząc i żądając czegoś do picia/ do jedzenia/ czekoladkę z kalendarza adwentowego /a maaaamooo, booo onnn!!! / a mamooo, obiecaaaałaś!, podczas gdy człowiek miesi właśnie ciasto drożdżowe na struclę (ciasto drożdżowe wymaga ciepła i spokoju, SPOKOJU, DO CHOLERY JASNEJ!!!), uświnia się od stóp do głów lukrem królewskim albo pilnuje, żeby barszcz się nie przegotował, bo jak się przegotuje to straci klarowność i jak to będzie wyglądać?!

Że za pięć, dziesięć, dwadzieścia lat nikt nie będzie pamiętał tego nieklarowanego barszczu i choinki w takim samym przyodziewku, jak rok wcześniej, i potraw dziesięciu, nie dwunastu, i tego, że leje jak z cebra zamiast podzwaniać romantycznie dzwoneczkami na śniegu też nie.

Że było ciepło i pięknie pachniało będzie się pamiętać.

Że tyyyle osób zasiadało do stołu będzie się pamiętać. I prezentów była cała masa, góry, góry pudełek i pudełeczek. I śnieg był, pamiętacie? Zawsze w Wigilię był snieg, kiedyś takich bezśnieżnych wcale nie bywało! A pierogi najlepiej na świecie smakowały, teraz już takich nie ma :).

Że malowało się pierniczki i wieszało je na choince, i ta choinka co roku była inna, i co roku piękniejsza.

Że było się razem.

Że się miało siebie. Tylu ludzi do kochania!

Królowej Matce pamiętanie o tym nie zawsze wychodzi.

W tym roku słabo, na tróję raczej, niż na piątkę, i zamiast promieniować radosnym oczekiwaniem staje się narzekającą i powarkującą pod nosem (a czasem i głośniej, przyznaje się Królowa Matka bez bicia) zrzędą, typową gderliwą mamunią, którą obiecywała sobie nigdy w życiu nie być, i nawet udaje jej się zapomnieć, że to kolejna Wigilia, która dostała na kredyt od łaskawego dla niej Losu, a przecież przysięgała, że nie zapomni nigdy.

Ale w końcu.

W końcu nadejdzie ten moment, gdy pierniczki będą przygotowane od "A"

do "Zet", i to nawet w dwóch wersjach, tej"vintage", w stylu skandynawskim (niech chociaż coś będzie w Domu w Dziczy w tym stylu!),

i tej przeznaczonej na choinkę, kolorowej, chaotycznej, naznaczonej rysem niepowtarzalnej indywidualności twórczej Potomków,

gdy po raz kolejny uda się Królowej Matce nie przypalić strucli z orzechami,

i barszczu nie przegotować, i gdy już te tuziny pierogów i uszek zostaną ulepione, knysze z kapustą urosną w piekarniku, podłoga zostanie zamieciona po raz ostatni, zapakowane prezenty trafią pod choinkę, i gdy już nie będzie czasu na to, żeby dokończyć różne sprawy, pamięć o których jakoś umknęła w nawale obowiązków, i bez zrobienia których święta i tak się odbędą,

wtedy wreszcie nastąpi cisza, w której - taką ma Królowa Matka nadzieję - uda się usłyszeć to, co naprawdę ważne.

Tej nocy - kolejnej już nocy, w czasie której zaglądacie na chwilę do Domu w Dziczy, niezmiennie jest to dla Królowej Matki wielki zaszczyt i przywilej, i niezmiennie nie chce jej się w to wierzyć :) - gdy jak co roku Ciemność przegrywa swą walkę, a Światło powraca na ziemię, Królowa Matka życzy Wam, byście nigdy nie stracili swojego własnego Światełka.

Wesołych Świąt, Kochani!

Od wszystkich mieszkańców Domu w Dziczy.

Pompon Młodszy rozszerza słownictwo

Pompon Młodszy gra "w kjówki", wykorzystując swój ściśle przydzielony i starannie limitowany na tę konkretną rozrywkę przez Bezwzględnych Rodziców czas.

Ze zmarszczoną brwią i wywalonym jęzorem multiplikuje krówki względnie je likwiduje, przemalowuje im łatki na paski, a paski na gwiazdki, wymienia banalną, biało-czarna kolorystykę na coś bardziej rozrywkowego, grupuje je, dzieli, napuszcza jedne na drugie i inne takie, aż w pewnej chwili natyka się na ścianę, ekran dotykowy przestaje najwyraźniej być dotykowy, krówki zamierają w bezruchu, a w Pomponie Młodszym wzbierać zaczyna typowa dla niego cholera.

Pompon Młodszy (gwałtownie dźgając palcem w ekranik, z żyłką coraz szybciej pulsującą na skroni, wściekle) - Do diaska, cio to ma być?!

Królowa Matka kiedyś nauczyła całą swoją klasę, żeby w momencie szczególnego wzburzenia nie rzucała w szeroko pojętą przestrzeń typowych polskich przecinków rozpoczynających się od litery "k", miast tego zaś mówiła "do kroćset!" (wrażenie robili, że ho, ho :D), jak widać Pompon Młodszy z tej samej szkoły...

Bez jakiegokolwiek komentarza

Pompon Starszy - Mamusiu, czy mogę zjeść na obiadek banana?
Pompon Młodszy - A ja jabłuszko?
Potomek Młodszy (pouczająco) - Obiadek to wy już jedliście. Teraz będzie kolacja.
Pompon Starszy (z uporem, Dziecko-Które-Zawsze-Wie-Lepiej mode-on) - Obiadek!!!
Potomek Młodszy (wzdychając ciężko) - Jak oni jeszcze nic o życiu nie wiedzą...

Jak w tytule...

Pan Małżonek dźwiga swój krzyż

Ktoś (prawdopodobnie któryś z Kochanych Potomków, w tej chwili nie pomni Królowa Matka, który, a poza tym nie ma to większego znaczenia) robi jakąś rzecz nieakceptowaną w kulturalnym towarzystwie rzecz, na przykład beka.

Któryś z Potomków (zawstydzony) - Przepraszam...
Pan Małżonek (radośnie) - Ach, nic nie szkodzi! Exegi monumentum, czy jak to się tam mówi!

Królowa Matka wyjaśni może ogłuszonym Czytelnikom, że mówi się "Naturalia non sunt turpia" (co ma się nijak do faktu, że od tamtej chwili w Domu w Dziczy mówi się już zawsze przy takich okazjach "Exegi monumentum" :)).

***

Pan Małżonek (wielce podekscytowany opowiada o jakimś mrożącym krew w żyłach wydarzeniu w pracy) - ... i szef mu to po prostu powiedział i wyszedł, normalnie, bez żadnego wyjaśnienia, bez słowa, bez chwili na wytłumaczenie się, po prostu wyszedł i zostawił go z dłonią na sercu!

Królowa Matka (z wielkimi oczkami, w których wyświetlają się gigantyczne znaki zapytania) - ???

Pan Małżonek (rozpędzony) -... to znaczy, eee, no, z sercem na dłoni!

Królowa Matka (niepewnie) - Z duszą na ramieniu?...

Pan Małżonek - Tak! Właśnie z tym, no mówię przecież!

No, mówił...

***

Pan Małżonek (śpiewa do wtóru Leszkowi Herdegenowi w TV) - W steeepie szerokim...!
Królowa Matka (obdarzona przez Matkę Naturę Prawie Doskonałym Słuchem i całkiem niezłym głosem; boleśnie szczerze) - Fałszujesz.
Pan Małżonek (nie dając się zniechęcić) - ... którego okiem nawet sokolim nie zmieeeeerzyyyysz!
Królowa Matka (nadal boleśnie szczerze, ale bardziej przez zęby) - Fałszujesz...
Pan Małżonek (niezłomnie) - Stań! Unieś głowę! Wsłuuuchaj się w słowa!
Królowa Matka (bardzo, ale to bardzo przez zęby) - Powiadam ci, ale naprawdę, fałszujesz!
Pan Małżonek (z entuzjazmem) - A, co tam! Naleję tej nalewki, którą dostaliśmy, wypijemy po dwa kieliszeczki i zaraz się okaże, że rzecz jest zaśpiewana jak należy!
Królowa Matka (zdecydowanie) - No, jeśli o mnie chodzi, do tego to dwa zdecydowanie nie wystarczą.


I to właśnie, Czytelniku, spójrz i doznaj współczucia, musi codziennie znosić Pan Małżonek.

Kobietę, która nie zrozumie, nie zachwyci się, nie doceni, przyczepi się do wszystkiego, a jakby tego wszystkiego było mało - wyhaczy, wydestyluje z gwaru codziennych rozmów, wypreparuje, zapamięta, i opisze.

Tam, gdzie Licho nie śpi (Marta Kisiel, "Dożywocie")

Jakby co, to Królowa Matka uprzedza, ze to nie jest recenzja, tylko same spoilery. 

Jak zwykle.

Schemat jest powszechnie znany nawet początkującemu czytelnikowi:

jest Ona, lat między trzydzieści a czterdzieści. Ona znajduje się na zakręcie życiowym, który to zakręt najczęściej związany jest z jakimś Onym. On odszedł był, wymienił na młodszy model, w radykalnych przypadkach zszedł był z tego świata albo wcale go nie było i nie chciał się nijak objawić, więc Ona odczuwa imperatyw, aby wszystko zacząć od nowa przy pomocy nabycia /odziedziczenia / wynajęcia/ dostania w prezencie rozsypującej się chałupy na, excusez, zadupiu, którą to chałupę pracą własnych rąk oraz ujawnionym nagle w pięknych okolicznościach przyrody pomyślunkiem zamienia w prężnie działające gospodarstwo agroturystyczne/ manufakturę ręcznie wyrabianych kosmetyków, które okazują się hitem na rynku/ pracownię rękodzielniczą, której wytwory: patrz wyżej, względnie zostaje autorką bestsellerowych powieści. Na szczęście ma na to czas i możliwości, bowiem szczęśliwym zbiegiem okoliczności zawsze pracuje zdalnie, przez internet i inne komputery, i nic jej nie zmusza do siedzenia w biurze dzień w dzień od ósmej do szesnastej. Lokalna ludność, początkowo niechętna dziwacznej miastowej zostaje w końcu za sprawą jej ujmującej osobowości ugłaskana i oswojona, i pędzi z pomocą "tej naszej pani z miasta" przy każdej okazji i bez okazji, a właściwy On też się znajduje, chociaż, cóż za przypadek, nigdy nie jest prostym autochtonem parającym się uprawą w pocie czoła trzech hektarów nieużytków po oćcach, tylko też pisarzem bestsellerów, właścicielem lokalnych latyfundiów lub tajemniczym milionerem odpoczywającym w okolicy po jakimś traumatycznym doświadczeniu życiowym. W każdym razie pod koniec książki wszyscy są szczęśliwi, waląca się rudera okazuje się właściwym miejscem na ziemi (w międzyczasie przechodzi zresztą drogę od walącej się rudery do gustownego siedliska wśród łąk, pól i innego łona natury), miłość kwitnie, a niekiedy także owocuje, ptaszęta śpiewają, sarenki podchodzą ufnie, by jeść Jej i Jemu z ręki, jednorożce mienią się tęczą, zachód słońca zachęca, by odjechać w jego stronę, normalnie cud miód i orzeszki.

Tylko, że wcale nie, a już wcale, wcale, w ogóle i absolutnie nie w przypadku

"Dożywocia" Marty Kisiel.

Przede wszystkim Ona jest Nim i nazywa się Konrad Romańczuk. Ruderę otrzymuje w spadku po zmarłym w kawalerskim stanie i bezpotomnie przodku, i bynajmniej nie jest to ten rodzaj spadku, który napełnia Konrada euforią i jawi mu się spełnieniem marzeń vel nową szansą. No, szansą tak, w pewnym sensie, Konrad bowiem został był rzucony (albo dyskretnie postraszony rzuceniem, w każdym razie rzecz się zaczyna sypać i trzeszczeć w szwach) przez niejaką Majkę, której zegar biologiczny i towarzyski zaczyna coraz głośniej tykać, i która zaczyna wywierać na Konrada coraz mniej dyskretne naciski w temacie zdeklarowania się, związania jakimś społecznie akceptowanymi więzami oraz puszczenia w obieg niepowtarzalnego konglomeratu ich wspólnych genów. Konrad nie chce się wiązać więzami ani społecznie wymaganymi, ani akceptowanymi, wobec idei puszczania w obieg genów czuje instynktowny opór, w związku z czym Majka robi w tył zwrot i odchodzi.

W tej sytuacji otrzymanie domu za miastem zaczyna się jednak jawić Konradowi jako dar od losu. Ach, myśli sobie mściwie, tocząc się wypakowanym po dach tico po podwrocławskich leśnych drogach, on jej jeszcze pokaże! zaprosi ją kiedyś od niechcenia od odziedziczonej daczy, leżącej ani chybi w jakichś szczególnie prześlicznych okolicznościach przyrody, oprowadzi po tych wysmakowanych wnętrzach, pełnych minimalizmu i oszczędnej elegancji, aż jej oko zbieleje i będzie po prostu zmuszona uznać, że wiązanie się i rozmnażanie jest przereklamowane i nie dla nich, dla nich, nieprawdaż, elity kulturalnej i trendsetterów, jakże dalekich od tych mieszczańskich potrzeb i oczekiwań jakiegoś tam społeczeństwa! I innych zegarów biologicznych!

Po czym podjeżdża pod odziedziczoną Lichotkę (Lichotkę!!! Już sama nazwa powinna była dać mu do myślenia!!!) i od pierwszego rzutu oka wie, że jego plany raczej się rypną, jako że wysmakowana podmiejska willa okazuje się być pseudogotyckim domiszczem pełnym wieżyczek, łuków i innych cholernych witrażyków. A gdy, stąpając ze chrzęstem po ruinie swych planów i nadziei, wchodzi do domiszcza okazuje się, że cholerne witrażyki są jego najmniejszym problemem.

Po pierwsze, w całym domostwie nie uświadczysz minimalizmu. Pluszowe kotary uświadczysz. Meble gięte i rzeźbione,  kobierce, dywany, portrety przodków na ścianach uświadczysz, całe góry haftowanych poduch, niewykluczone, że zabytkowych, ale w najmniejszym stopniu nie minimalistycznych, i owszem, łoża z baldachimem oraz fotele po pradziadku, zegary w stylu późnego rokokoko oraz figurki z porcelany przedstawiające pastereczki i gąseczki, to wszystko tak. Ale minimalizmu i oszczędnej elegancji w postaci szkła i metaloplastyki oraz monochromatycznej maziai w charakterze pojedynczego dzieła sztuki - niestety, nie, ani odrobiny.

Po drugie, i to jest jeszcze gorsze, dom ma lokatorów. I to nie byle jakich, bo, jak by to delikatnie ująć... cóż, delikatnie się nie da, więc waląc prosto z mostu - dożywotnich. Z tym, że mówiąc "dożywotnich" mamy tu na myśli Konrada, bo lokatorzy przeżyli już kilku dożywotnich lokatorów i nic nie wskazuje na to, by powiedzieli w tej kwestii swe ostatnie słowo.

Mamy więc Licho, Anioła Stróża, metr pięćdziesiąt ucieleśnionej dobrej woli, który, przyodziany w T-shirty zdobne w wizerunki bohaterów kreskówek i bambosze z pomponami, maniakalnie sprząta, kichając od czasu do czasu (ma bowiem alergię na pierze, a czasem nie starcza mu czasu i umiejętności, by wydepilować skrzydełka, a jak łatwo zgadnąć nie jest łatwo sięgnąć do własnych piór na środku własnych pleców, bez wątpienia potrafią to sobie Państwo wyobrazić) i upiększając wszechświat zgodnie z własnym, subiektywnym poczuciem piękna, na przykład czyniąc z białych króliczków różowe.

Mamy utopce w liczbie cztery sztuki, zajmujące najpierw łazienkę, a później, brutalnie wyrugowane z apartamentów, okoliczny staw, niestety, doskonale widoczny z okien domostwa.

Jest Krakers,  pradawny stwór z głębin odwiecznego zła, którego w 1836 przywołał bratanek pana Wincentego, niejaki panicz Zygmunt, pewnej nocy spalony pod drzewem przez prostą okoliczną ludność. Prosta okoliczna ludność uwinęła się z ludową sprawiedliwością tak szybko, że panicz Zygmunt nawet nie zdążył wymyślić i rzucić porządnej klątwy, o odesłaniu pradawnego stwora w głębiny odwiecznego zła nie wspominając, w związku z tym pradawny stwór zamieszkał sobie w spiżarce i zajął gotowaniem, ku któremu przejawiał wielkie zamiłowanie i talent, i które wpływało kojąco na jego mroczną, ekhm, duszę.

No i jest panicz Szczęsny, czy tez, by być precyzyjnym jak chirurgiczne cięcie skalpela, widmo panicza Szczęsnego, który palnął był sobie w łeb na grządkach kapusty za domem. Z miłości. Wywołany z grobu za sprawą dziewczęcia, które mu na grobie przysiadło, pomieszkuje w Lichotce już to się uduchowiając (robi się wtedy przezroczysty), już uziemiając, już to zajmując się poezją, już to prozą, w chwilach braku weny poetyckiej produkując bamboszki i szaliczki na drutach oraz rękawicę na macki dla Krakersa, a także haftując poduszki haftem krzyżykowym, już to eksperymentując z przyodziewkiem, fryzurą i makijażem. Doprowadzaniem Konrada do białej gorączki się nie zajmuje, to mu wychodzi naturalnie i od niechcenia, zupełnie bez wysiłku.

Poza światem nadprzyrodzonym Lichotkę nawiedza, a w niektórych wypadkach zamieszkuje, świat jak najbardziej realny pod postaciami kotki Zmory i różowego królika Rudolfa Valentino, drapieżnej i obdarzonej budząca podziw umiejętnością nie dostrzegania tego, co jej zaburza ocenę rzeczywistości agentki literackiej Konrada Kamilli, zwanej Carmillą oraz jej yorka, lokalnej ludności pod postacią dziewczyny do sprzątania oraz Szymona Kusego, stoickiego i obdarzonego nieludzką cierpliwością sąsiada - złotej rączki od wszystkiego, który powoli i starając się nie narażać Konrada na zbytnie wstrząsy wprowadza go w życie i działanie Lichotki, lokalnych autorytetów moralnych oraz ekologów.

Konrad nienawidzi tego wszystkiego.

Nie znosi tego domu, irytuje go Anioł, obawia się Krakersa, Szczęsnego udusiłby gołymi rękami gdyby nie fakt, że byłby to próżny trud. Poczucie obowiązku, o które sam siebie nie podejrzewał, każe mu ten dom remontować i doprowadzać do porządku, i troszczyć się o jego mieszkańców, ale co noc kładzie się spać wyczerpany, nieszczęśliwy i tęskniący za swoim dawnym życiem, dawnym mieszkaniem i tym wszystkim, co kiedyś, gdy był młody i głupi (czyli jakieś kilka miesięcy temu)  uważał za męczące i irytujące.

Bardzo, bardzo ładnie i wiarygodnie pokazane jest, jak zaczyna się do swego nowego życia, nowego domu i nowych towarzyszy życia przekonywać, a już zmiana stosunku Konrada do Licha sprawiła, że Królowa Matka - która, co może tobą wstrząśnie, Kochany Czytelniku, ale oto nadszedł czas prawdy - nie jest mamusią z powołania, wychodziła za mąż z przeświadczeniem, że nie będzie miała dzieci, bo po co jej to, brrr, nigdy nie ciamkała nad wózeczkami i nie cmokała nad maleńkimi skarpetkami, a zegar biologiczny nie tylko nigdy jej nie tykał, ale wręcz milczał jak grób, która za to potrafi tak z głębi serca zatęsknić za latami, gdy była bezdzietną i beztroską singielką, a gdy szykuje jej się dzień bez dzieci to się cieszy i ani jej w głowie nie postanie wykonywanie telefonów raz na dziesięć minut, aby ukoić dusze dźwiękiem głosu Ukochanych Pacholąt...

Otóż ta właśnie Królowa Matka, czytając o drodze, jaka przeszedł Konrad od najeżonego "co-to-w-ogóle-jest-jakiś-anioł-i-po-co-to-komu!!!" spadkobiercy niechcianego domu do czułego i troskliwego opiekuna, bujającego Licho na kolanach pomyślała sobie, że oto Marcie Kisiel udało się bardzo ładnie opisać jej drogę do macierzyństwa.

Na okładce "Nomen Omen" zacytowano recenzję głoszącą: "Marta Kisiel jest niczym Terry Pratchett, a nawet lepsza, bo on odkrył fabułę dopiero przy swojej czwartej książce, a jej udało się już przy drugiej".

I rzeczywiście, najczęstszym zarzutem w stosunku do "Dożywocia", z którym się Królowa Matka stykała było to, że nie stanowi ono fabularnego ciągu tylko coś w rodzaju zbioru opowiadań, połączonych osobami bohaterów i miejscem akcji. Przyznać trzeba, że o ile przez "Nomen Omen" Królowa Matka przeleciała lotem błyskawicy, z rykiem: "Paszli wszyscy won, MAMUSIA CZYTA!!!" na ustach, o tyle "Dożywocie" mogła sobie dawkować, rozdział po rozdziale, chwaliła to sobie jednak, bo pozwalało jej to poczynić konieczne przerwy na sen (czytała w łóżku wieczorami).

Przyczyną, dla której Królowa Matka również stawia "Nomen Omen" nad "Dożywociem" jest tematyka tego pierwszego, poruszająca tematy nie dość, że ważkie, to jeszcze rzadko (choć szczęśliwie coraz częściej) obecne w publicznym dyskursie. Podczas gdy "Dożywocie" jest książką stricte rozrywkowa (chyba, że coś Królowej Matce umyka, czego wykluczać nie można, a nawet nie należy).

Ale jaką książką rozrywkową!

Książką, w której znajduje się ogłoszenie matrymonialne następującej treści: "Lubię posiedzieć u kosmetyczki jak każda prawdziwa kobieta, poznawać nowe znajomości, chodzić z ziomami do kina i fajowskich klubów. Jestem totalnie odjechana na punkcie wizażingu. Nie szukam przygód, bo jestem wartościowa i znam swoje znaczenie. Szukam mężczyzny, który docenia prawdziwe kobiety, jakimi ja siebie reprezentuję". Ciesz się, Narodzie, że nie widziałeś Królowej Matki czytającej powyższe po raz pierwszy, wyjącej nad tym, chlipiącej, wydającej serię zduszonych (wieczór! dzieci śpią! Pan Małżonek gra!) jęków, a potem czytającą raz jeszcze, zachwycających się frazą, doskonałą, zastanawiającej się, czy bardziej doskonałe by jej się rzecz wydawała, gdyby została wymyślona przez Autorkę od pierwszej do ostatniej litery, czy gdyby została zaczerpnięta z reala jako emanacja czyjejś osobowości.

Książką, w której jest panna Aurelia Bercikówna, osoba obdarzona przez Królową Matkę instynktownym zrozumieniem i współczuciem. Pomimo chichotania nad opisem jej wyglądu i przemyśleń. Jakże się z nią Królowa Matka identyfikowała, jak bardzo dobrze to pamiętała, cóż, że była nieco młodsza, to miotanie przez namiętności (niekoniecznie związane z damsko-męskimi uniesieniami, chociaż te też) przytłumione rozpaczliwym przekonaniem, że wszelkie namiętności są zupełnie nie dla niej, plus ta kompletna nieumiejętność okazania się kuszącą, żywcem Królowa Matka, powiada Królowa Matka jak na spowiedzi.

No i książką, w której jest Licho. I tu Królowa Matka zamilknie, bo Licha opisać się nie da. Jest absolutnie słodkie i urocze, i Królowa Matka chce takie, ti, ti, ti. Jak ktoś czytał, to wie, o czym tu Królowa Matka bełkocze, jak nie czytał to i tak nie zrozumie i jedyne, co może uczynić, by zrozumieć, to przeczytać książkę.

Do czego Królowa Matka zachęca, jednocześnie wznosząc okrzyk (i łypiąc znacząco w kierunku Autorki) - Więcej Licha!

Oisajowi za udostępnienie Bezcennego i Obdarzonego Spersonalizowaną, Osobistą Dedykacją Egzemplarza pozostaje Królowa Matka nieustannie wdzięczna.