środa, 16 września 2020

Zimny realizm

Pompon Młodszy (z entuzjazmem, który nic a nic mu nie mija, chociaż latka lecą) - Patrz, no, patrz! Takiego tu narysowałem... takiego narysowałem... no, dwurożca!!!

 Pompon Starszy (flegmatycznie) - Krowę? 

Hasztag itonibymabycbrat.

poniedziałek, 7 września 2020

... (czyli Coraz Częstszy Tytuł)

 Pompon Młodszy (z głęboką zadumą podszytą równie głęboką fascynacją w głosie) - Naprawdę chciałbym wiedzieć, jak wyglądał Toruń w średniowieczu!

Pompon Starszy (tonem informacyjnym, nie odrywając się od starannego wklejania informacji o krajobrazach Polski do zeszytu) - Zawsze możesz zapytać babcię...

Tak więc serdecznie witam się z Państwem w tym nowym roku szkolnym ufna, że przyniesie on wiele naukowych odkryć!

sobota, 29 sierpnia 2020

Definicja ciszy

 Pan Małżonek i Pompon Młodszy udają się spacerowym krokiem nad jezioro, całkiem sami oraz we dwójkę, bo Starszych Braciszków nie ma akurat pod ręką, Mamunia jest leniwa, a Pompon Starszy naraził się Ogółowi Rodzinnemu, spożywając posiłek dwie i pół godziny i przekonując wszystkich z wielkim ogniem w oczach, że on bardzo lubi fasolkę, ale bez ziarenek.

Pompon Młodszy (rozkoszując się spacerem, jak również Pięknymi Okolicznościami Przyrody) - Ach, jak miło iść tak, tylko we dwójkę, i cieszyć się ciszą, gdy tylko ja gadam!

Jest to ten rodzaj ciszy, który nader często zapada w Domu w Dziczy, mogą Państwo Królowej Matce wierzyć!

środa, 1 lipca 2020

Potomki chłoną kulturę

Początek wakacji w Domu w Dziczy świętowany został wspólnym (z Potomkami Starszymi, że Królowa Matka uściśli, Pomponiki kochane zostawały brutalnie  wysyłane spać) oglądaniem Serialu O Wampirach (I Innych Stworach) na Netflixie.

Oglądanie Serialu O Wampirach (I Innych Stworach) na Netflixie zaowocował uzbrojeniem się Królowej Matki w notesik, w którym to notesiku spisywała co błyskotliwsze (acz daleko nie wszystkie) odzywki Starszego Potomstwa. Które tu teraz uwieczni dla dyszącej chęcią poznania ich Potomności.


Na ekranie trwa Mrożąca Krew W Żyłach Akcja.

Jeden z Potomków (komentuje, aż echo idzie).
Drugi z Potomków - Nie mów do mnie teraz, bo stracę wątek!...
Potomek Rozgadany - Ale jaki wątek, gdzie wątek, co ty chcesz tu stracić, tu nic nie można stracić!
Drugi z Potomków - Owszem. IQ...



Na ekranie - Bohater, któren, jak się zupełnie nieoczekiwanie okazało, jest Obdarzony Mocami i Mnogimi Talentami, zostaje dopuszczony do Tajemnego Kręgu (Ale Tak tajemnego, Że Nie Macie Pojęcia). Krąg ma siedzibę w zapuszczonej kamienicy, co to sobie stoi w środku miasta, otoczona płotem z siatki i zaopatrzona w napis "Nie wchodzić" i nikt, ale to kompletnie nikt o niej nie wie, to znaczy nikt poza paroma dziesiątkami Wtajemniczonych, którzy walą do niej, zbiorowo i pojedynczo, dzień w dzień, dosłownie całymi procesjami, ale i tak Nikt O Niej Nie Wie, rozumiecie. I do tej właśnie Tajemniczej Kamienicy wchodzi Bohater, nader błyskotliwie śledząc Innych Wtajemniczonych (a potem znajduje Tajne Przejście w sposób, który wywołał zbiorowy ryk śmiechu z rodzaju tych, które budzą niewinnie śpiące na piętrze Pacholęta), którzy to Wtajemniczeni też tego nie zauważają, bo są totalnie spokojni, tajni, i nikt o nich nie wie, to czego się mają bać, c'nie.

Potomek (filozoficznie) - Łazienkę w niektórych domach wiktoriańskich jest trudniej znaleźć...



Na ekranie - Bohater, który podczas Przejmującej Przemiany w Wilkołaka stracił był odzienie i teraz lata po kampusie (bo rzecz się w kampusie studenckim dzieje, w którym co i rusz giną kolejni Studenci i Wykładowcy zarówno, zazwyczaj pożerani przez innych Studentów, zmieniających się w Wilkołaki, ale to nic, nikt ich nie szuka, nikt się nie martwi, jak również się nie zastanawia, dlaczego profesor etyki czy innej filozofii nagle przestał przychodzić na własne zajęcia, zaś policja ogranicza swe działanie do tego, że przychodzi pokazać odznakę i wyrzec słowa: "Zadzwoń, jak sobie coś przypomnisz") w tym, co udało mi się zdobyć, a jest to, trzebaż trafu, jedwabny szlafroczek (skąd go wziął niekoniecznie wiadomo, bo się zmienił w wilkołaka w leśnej gęstwinie, w zasadzie skąd się leśna gęstwina w studenckim kampusie znalazła też niekoniecznie wiadomo, ale ojtam ojtam). Nie przeszkadza mu to jednakże w regularnym odbieraniu licznych (z naciskiem podkreślić należy - NAPRAWDĘ licznych) SMSów od Tajemniczego Szefa lub też Szkolącej Go W Magii Koleżanki, treści "Przyjdź do świątyni".

Potomek (życzliwie) - I w szlafroczku ten telefon miał, ciekaw jestem wielce, gdzie... (chwila ciszy) Nie. Cofam to. Nie chcę wiedzieć.




Potomek 1 (nie bez zdziwienia) - O, to było dobrze zrobione!
Potomek 2 (gwałtownie) - Co? Gdzie?! (z rozżaleniem) I nie widziałem tego, co było dobrze zrobione! Znowu!!!
Potomek 1 (tonem wyjaśnienia) - Bo mrugnąłeś.




Potomek 1 (wpada do pokoju) - Spóźniłem się! Co straciłem?
Potomek 2 (stoicko) - Kilka SMS-ów "Przyjdź do świątyni".




Pan na Ekranie (z Emocją) - Nigdy! Nigdy nie wolno ci tego robić, rozumiesz?!
Pani na ekranie (pokornie) -Tak...
Potomek (radośnie) - Nareszcie ktoś tu coś rozumie!




Potomek 1 - Oglądamy dziś dwa odcinki?
Potomek 2 - A co, mało ci? Mózg nie dość wyprany? W rozwoju nie dość cofnięty?
Potomek 1 - Może chcę sobie obniżyć... obniżyć... obniżyć poziom tego... no... zapomniałem...
Potomek 2 - Za dużo sylab i sam widzisz.



 Potomek 1 (w osłupieniu) - A byłem pewien, że po "Riverdale" osiągnąłem ten poziom dna, na którym nic mną nie wstrząśnie...



Pan Małżonek (po pierwszym odcinku, bo potem to sam wiedział) - I jak wrażenia?
Potomek (z głęboką zadumą) - Interesujące. Acz wyniszczające światopoglądowo i intelektualnie...




I oto, dlaczego dobrze jest mieć nastoletnie dzieci! Nawet w czasie pandemii, soszjaldistansingu i uwiądu w życiu towarzyskim można sobie zrobić Zbiorowe Oglądanie Ku Niewinnej Rozrywce i naprawdę dobrze się bawić (choć nie w ten sposób, który zaplanowali dla nas twórcy, ale nie bądźmy nadmiernie drobiazgowi).

Ciągu dalszego jednakże nie będzie, bo cztery dni temu obejrzeliśmy dwa odcinki, trzy dni temu - dwa, przedwczoraj - jeden i uznawszy, że nic nie rozumiemy, a co gorsza, zaczynamy nudzić się jak mopsy, przerzuciliśmy się na "Lucyfera".

Gdyby jednak ktoś pragnął sam zapoznać się z dziełem i miał pod ręką doborowe towarzystwo (i jakiś dobrze zaopatrzony sklep monopolowy w pobliżu), to serdecznie zachęcamy, rzecz się nazywa "The Order" i ma dwa sezony, i można w ogóle nie zwracać uwagi na Potomka Starszego, który na wieść o tym wykrzyknął rozpaczliwie: "Ale... Jak??? Jakim cudem? DLACZEGO?!!!", bo on jest nieletni, hormonalnie niestabilny, oraz się nie zna.


niedziela, 28 czerwca 2020

Pompony łakną wiedzy

- Mamo, czy w wodzie występuje dwutlenek węgla?

- A czy język to mięsień?

- A serce, czy serce to mięsień?

- A jaki jest najważniejszy mięsień w ciele?

- A co jest w ogóle najważniejsze w ciele?

- Myślałem, że wątroba, mamo, a dlaczego nie wątroba?

- Mamo, a z czego są paznokcie?

- Czy wszystko można jeść łyżką?

- A jaka jest największa liczba w kalendarzu? No jak to, jaka liczba, no, liczba, tylko żeby była mniejsza niż tysiąc!

- Co to jest koks?

- Mamo, a dlaczego takie małe dzieci jak my nie mają zębów mądrości?

- A ty masz zęby mądrości? Ile?

- Mamo, a co to jest arszenik? A da się go roztopić w miodzie?

- Czy istnieją takie drzewa, które mają białe liście?

- Dlaczego mówisz, że wstaliśmy dziś o piątej rano? Jak my wstaliśmy o 3.43 i nie mogłaś nas wtedy słyszeć?

- Czy ludzie byli kiedyś podobni do jaszczurek?

- A czy jaszczurkę można oswoić?

- Ile jest słów?

- A ile ty znasz słów?

- Z czego składa się neutron?

- Do każdej liczby zawsze można dodać jeden, więc największa liczba nie istnieje, a czy jest największe słowo?

- Ile jest gwiazd w naszej galaktyce? I gdzie ona w ogóle ma koniec?

...

Ja rozumiem. Ja naprawdę rozumiem.

Dawno już pogodziłam się z faktem, że dzieci nie wyrastają z rozkosznego wieku zadawania pytań (a jeśli Wasze książki o wychowaniu mówią coś innego, wyrzućcie je, one kłamią!).

A ponadto pęd do wiedzy (jakiejkolwiek, nawet tej, czy arszenik rozpuszcza się w miodzie... no dobra, to akurat jest ciut niepokojące) jest - zazwyczaj - chwalebny.

TYLKO DLACZEGO, NA LITOŚĆ BOGÓW WSZELAKICH, WSZYSTKO TO W TRAKCIE FILMU "BOGOWIE"?!

wtorek, 16 czerwca 2020

O niedocenianiu

Królowa Matka (sieka kapustkę na obiadek, zwrócona plecami do życia rodzinnego, jednym uchem wpuszczajac, a drugim - wypuszczajac przekomarzanki Potomków).

Potomek Starszy (zjadliwie niszcząc dobre samopoczucie któregoś z Braciszków) - No genialne było to twoje posunięcie, niewiarygodne po prostu, nie do zapomnienia, normalnie ANFORRRRGETABLE!

Królowa Matka (ocykając się nagle, jakby jej ktoś guziczek włączył) - "Unforgetable, that's whaaat youuu are...!"

Pompon Starszy (do Potomka Starszego, z pretensją) - No i patrz, co narobiłeś!

NO ŻMI-JE NA ŁO-NIE

niedziela, 14 czerwca 2020

O ludziach, ludziom

"Brońmy nas przed czarnymi i skończmy słuchać tych idiotyzmów o jakichś prawach człowieka czy jakiejś równości. Ci ludzie nie są równi ludziom normalnym i skończmy z tą dyskusją".

"Brońmy nas przed Żydami i skończmy słuchać tych idiotyzmów o jakichś prawach człowieka czy jakiejś równości. Ci ludzie nie są równi ludziom normalnym i skończmy z tą dyskusją".

"Brońmy nas przed Tutsi i skończmy słuchać tych idiotyzmów o jakichś prawach człowieka czy jakiejś równości. Ci ludzie nie są równi ludziom normalnym i skończmy z tą dyskusją".

"Brońmy nas przed ideologią LGBT i skończmy słuchać tych idiotyzmów o jakichś prawach człowieka czy jakiejś równości. Ci ludzie nie są równi ludziom normalnym i skończmy z tą dyskusją". (były wojewoda lubelski, a obecnie poseł Prawa i Sprawiedliwości i członek sztabu Andrzeja Dudy Przemysław Czarnek)

Widzicie różnicę?* Nie? I słusznie, bo tu nie ma żadnej różnicy.

Nie znoszę tego robić. No, nie cierpię. Nie mam temperamentu działaczki, o nie. Wolałabym sobie pisać mojego przymierającego bloga, wypełniając go anegdotkami z Domu w Dziczy i recenzjami książek (bogowie, ja nawet recenzji nie lubię za bardzo pisać, bo się boję, że zaraz przybiegnie ktoś, komu się polecona przeze mnie książka nie spodobała i będzie mi wstyd i przykro, no i ktoś mnie przestanie lubić, a wtedy to, wiadomo, kaplica). Z zasady nie wdaję się w dyskusje w internetach, rzadko piszę o sprawach tzw. społecznych, że o politycznych nie wspomnę, blogerów społeczno-politycznych podziwiam z otwartymi usty. Nie umiałabym być taka, jak oni, co to to nie.

Ale jak sobie pomyślę, że mogłabym nie zareagować teraz, gdy odmawia się człowieczeństwa ludziom, jak sobie pomyślę, że moi znajomi, przyjaciele, czytelnicy LGBT widząc brak mojej reakcji mogliby pomyśleć, że mnie takie teksty, jak powyżej, w ogóle nie obchodzą, albo - co gorsza - że się z nimi zgadzam, jak sobie pomyślę, że miałabym stać po stronie milczącej większości, a nie krzywdzonej mniejszości (a nie tak mnie matusia i tatuś chowali!), to... to...nie mogłabym spojrzeć samej sobie w oczy w lustrze. Byłoby mi wstyd. Po prostu.

Znam mnóstwo ludzi LGBT. Wielu lubię. Niektórych nie lubię. Niektórych wręcz kocham. Z niektórymi się zgadzam. Z innymi nie. O niektórych wiem od zawsze, o niektórych od niedawna, a są zapewne i tacy, o których nie wiem, głównie dlatego, że mnie to nigdy specjalnie nie interesowało (może trudno w to uwierzyć, ale nie zdarzyło mi się zawrzeć znajomości od słów: "Cześć, lubię twojego bloga / twoje książki / twoje wypowiedzi w necie / mamy identyczny gust literacki, a czy jesteś może LGBT?"), mam nadzieję, że nie dlatego, że ktoś to specjalnie przede mną ukrywał ze strachu, chociaż nie mogłoby mnie to w żaden sposób dziwić. Niektórych mogłabym zaadoptować. Niektórzy mnie drażnią, jak oddychają w moim towarzystwie.

To, czy ich lubię, nie lubię, kocham, chciałabym adoptować albo wysłać na Marsa z pierwszą misją ma zerowy związek z tym, czy są, czy też nie są LGBT.

Tak to po prostu bywa z ludźmi.

Z ludźmi, kurwa. Z ludźmi, nie z żadną ideologią.
Bo, tak się złożyło, mówimy o ludziach, którzy mają takie samo prawo żyć, kochać, układać sobie życie i po prostu być jak każdy inny człowiek. Leworęczny. Rudowłosy. Ciemnooki. Każdy pod Słońcem na tym najpiękniejszym ze światów.

Nie umiem sobie nawet wyobrazić, jak czują się osoby LGBT, gdy ciągle to słyszą, te kłamstwa, pomówienia, obelgi powtarzane raz, drugi, trzeci. To, że nie są ludźmi, że nie są normalni, dajmy już spokój z tymi prawami człowieka (a co pan, panie pośle, zrobi, gdy już nie będzie praw człowieka? jakie rozwiązania pan proponuje? czy może pan nic nie zrobi, pan będzie miał ludzi od tego, a jak już ci ludzie zrobią to, co to pan wiesz, a ja rozumiem, to pan zrobi wielkie oczka i powie, że miał na myśli zupełnie co innego, a oni wyjęli z kontekstu, przeinaczyli, źle zrozumieli?). Przyzwolenie. Raz, drugi, trzeci. ZERO REAKCJI. W ciągu dwóch dni trzy (tylu się doliczyłam) podobne wypowiedzi (i nie obchodzi mnie,  że to się dzieje przy okazji kampanii wyborczej, aby mobilizować prawicowy elektorat, mam gdzieś, czemu, z jakiej okazji, oraz że to tylko na użytek chwili) i żadnej reakcji. A przecież dla takich słów nie może być żadnych usprawiedliwień politycznych, moralnych, religijnych. Żadnych. Żadnego "przejęzyczyłem się", żadnego "wyjęto moją wypowiedź z kontekstu" (swoją drogą, kontekst w Polsce ostatnio musi być permanentnie przepracowany, bez przerwy coś z niego wyrywają). A tu nic. Nikt nie poleciał na pysk z pracy, nikt z wizgiem  nie wyleciał z partii. Przeciwnie. Czują się bohaterami, uciśnionymi niemalże, już Wiadomości powiedziały, że usta im zamknięto, bo prawdę powiedzieli, już są weteranami walki o wolność słowa, tylko dać styropian jednemu z drugim i możemy tworzyć nowe podręczniki.

Nie umiem sobie wyobrazić, jak to jest, ciągle tak żyć i ciągle to słyszeć. Ale pomyślałam, że napiszę. Malutki nikt, który musi to napisać. Bo gdyby nie napisał, to by wyszło, że milczy. A gdyby wyszło, że milczy, to by znaczyło, że... no, wiecie.

No więc piszę, Drogie Znane Mi (i Nieznane) Osoby LGBT+.

Jeśli mam wybór, to wybieram bycie z Wami.

* to jest moje miejsce w internecie, pieczołowicie budowane, z ludźmi, którzy są tu od lat, niektórzy od początku, niektórzy doszli później, a niektórzy całkiem niedawno, i wydaje mi się, że większość wiedziała, dokąd przychodzi. Gdyby jednak znalazł się wśród czytelników tego posta ktoś, kto w czterech wypowiedziach otwierających go WIDZI różnicę, ktoś, kto chciałby mnie przekonywać, że to zupełnie co innego, bo gdzie czarnoskórzy i rasizm, gdzie Żydzi i holocaust, gdzie masakra w Rwandzie, to zupełnie co innego, tutaj tylko słowa padają, i to nie o ludziach, o, nie, skąd, ludzi się szanuje, nie potępia, to tylko ideologia, ten straszliwy tęczowy dżęder, pchający się do szkół i na ulice miast to - poza radą (domyślam się, że chybioną, ale nadzieja umiera ostatnia, nieprawdaż), żeby sobie poczytał, od jakich niewinnych słów zaczęła się rzeź w Rwandzie i holocaust - powiem jedno - pożegnaj się z tym miejscem. Nie jest dla ciebie. Nigdy nie będzie. Możesz to nazwać cenzurą oraz alergią na otwartą dyskusję, proszę bardzo, skoro ma ci to poprawić samopoczucie i pozwoli zejść z pola z poczuciem wygranej.
Chciałabym napisać, że staram się zawsze szanować i rozumieć fakt, że ktoś ma inne poglądy niż ja, choć nie zawsze przychodzi mi to łatwo. Ale to nie jest prawda. Krzywda innych jest nieprzekraczalną granicą dla mojego szacunku i zrozumienia, i wcale nie chcę, żeby było inaczej. 

niedziela, 7 czerwca 2020

Filmowanie słowam. Bjorn Larssen "Storytellers"

Większość czytelników mojego bloga wie (albo kiedyś przynajmniej coś słyszała) o tym, że nie lubię czytać na ekranie. Nie wiem, czym to jest spowodowane, być może odebranym wykształceniem, może wrażliwością sensoryczną (kocham dotykać książki, głaskać, wąchać, oglądać), może jestem upartą, staroświecką oślicą (jest to koncepcja, do której najbardziej się przychylam), względnie ze wszystkich tych powodów po trochu. Fakt, że nie mam czytnika i muszę czytać na laptopie albo komputerze (czego nie lubię, bo to trzeba się podłączyć, obudować sprzętem oraz unikać pokus w rodzaju Facebooka otwartego w drugim oknie) dodatkowo rzecz utrudnia.

Co gorsza jakiś czas temu odkryłam, że niesamowicie dobrze czyta mi się na ekraniku powieści złe. Wszystkie gnioty, które czytałam, by napisać z nich analizy, nierealizy i omówienia (poza "Powtórką", "Powtórkę" mi siostra pożyczyła, ekhm), czytałam na laptopie, bo to, okazało się, i wygodniej pożądany cytat znaleźć, i stronę zescrollować, i przeskoczyć do jakiegoś fragmentu... I tak, pomimo całych trzech wyjątków, które napotkałam na mej wyboistej drodze e-czytelnika, wytworzyło mi się w mózgu połączenie "ekranik-gnioteratura".

Lecz oto zdarza się czasem, jeśli mamy szczęście, że nadchodzi dzień, gdy na drodze naszego życia staje wyjątek. Lubimy wyjątki. Wyjątki są fajne, i zazwyczaj przecierają szlak dla innych wyjątków, po czym okazuje się, że wyjątków jest całkiem sporo na tym niewyjątkowym świecie.

Tak więc wyjątkom zdecydowane TAK!

Mój wyjątek nazywa się "Storytellers"


 i - tu już się robi bardzo wesolutko i śmiejemy się wszyscy jak dzieci - został napisany po angielsku, a ja bardzo nie lubię czytać po angielsku. Do pewnego momentu w mym życiu angielski kojarzył mi się tak w 90-u procentach z pracą zawodową, a praca zawodowa kojarzyła mi się źle, ergo - czytanie po angielsku zaczęło kojarzyć mi się źle. Gdy wracałam do domu najchętniej wymazałabym go jak gumką i zatonęła w jakimś przyjemnym rosyjskim, albo choćby w ćwiczeniach z niemieckiego moich synów.

Ach, i nie od rzeczy byłoby wspomnieć, jak wygląda proces "czytania by me" w Domu w Dziczy.

Oto wstaję o jakiejś nienormalnie wczesnej porze, bo trzeba ogarnąć Potomki i odwieźć je do Cywilizacji, do szkół (przez ostatnie trzy miesiące nigdzie ich nie odwoziliśmy, co bynajmniej nie oznacza, że zyskaliśmy jakąś oszałamiającą ilość wolnego czasu). Nie jest to proces łatwy, co ja będę mówić, dość, że kończy się przeciętnie około 8-9. Z przyczyn rodzinnych chwilowo nie pracuję zawodowo, w sensie, nie chodzę na określoną ilość godzin w jakieś miejsce, za to prowadzę w sumie dwa domy, robię mamie zakupy, sprzątam, tu też zaszły ostatnio zmiany, i też mi od nich czasu nie przybyło. Tylko wczoraj zajęta byłam geografią fizyczną Azji, ruchami niepodległościowymi w Polsce na początku XX wieku, różnymi sposobami wyrażania przyszłości w języku angielskim oraz "Karolcią" i ćwiczeniami logopedycznymi (jak widać, tworzone przeze mnie na blogu wrażenie, że moje dzieci są bystre, inteligentne i zaradne jest z gruntu fałszywe). Potem jakaś krzątanina przy obiedzie, sam obiad, ogród trzeba ogarnąć, z mamą pogadać przez telefon, wyprodukować z Pomponami staw z liliami wodnymi albo martwą naturę z Potomkiem Młodszym, i robi się wieczór. O 21 spławiam Potomki do ich pokoi, potem jest "Poczytaj nam, mamo, 20 minut dziennie, codziennie!" (a było ich nie przyzwyczajać, ale nie, sama chciałam, to mam), coś tam spożyję i już. Jest 22, jestem wolna, mogę czytać. Zazwyczaj w łóżku. Każdy autor, przy którym nie zasypiam po pierwszych trzech zdaniach zasługuje na Nobla. Jeśli dociągnę do 23 (a zdarza się w porywach, że i 24) - autor powinien mieć jakiś pomnik wykuty w krysztale górskim albo co - i jest to ten przypadek.

Mój styl czytania wyjaśnia też trochę, czemu łatwiej (mi osobiście) czytać elektronicznie te złe rzeczy. Leżę sobie, przysypiam, jak mi się oczy zamkną niewiele stracę, jak chcę coś przeskoczyć scrollowanie jest szybsze niż przewracanie stron... skupiać się nie muszę, bo jak mi coś umknie, to dziury w niebie nie będzie. Ponadto, jak wspomniałam, czytnika u mnie niet i czytam głównie na laptopie. Laptop czasem odpalam dopiero o tej 21. Książki w papierze natomiast targam ze sobą z upodobaniem wszędzie i kradnę tu i ówdzie nieco czasu na czytanie. Cóż, jestem bibliotekarką z wykształcenia i ducha, nie pasuję do świata, w którym słowo "stare" dotyczy, na przykład, dwuletniego oprogramowania. Da mnie "stare" zaczyna się od 150 lat w górę; obawiam się, że tego się nie leczy.

Wszystko to, co powyżej, powinno "Storytellers" od razu stawiać na przegranej pozycji. Nie postawiło.

Zabierając się za lekturę nie wiedziałam, czego się spodziewać, prawdę mówiąc. No, wiedziałam, że Autor umie pisać (czyta się bloga, c'nie, ale, cóż, doświadczenia z blogerami piszącymi książki ma się różne, baaaardzo różne...), ale o samej książce nie wiedziałam zbyt wiele. Jak wiele razy  wspominałam, nigdy nie czytam recenzji pozycji, które sama mam w planie recenzować, bo nie chcę się sugerować opiniami innych. Jedyna recenzja, którą znałam, to taka, w której pani niecierpliwiła się, zadając pytanie "kiedy zacznie się coś dziać"
.

Od pierwszej strony nie rozumiałam tego pytania.

Jak to kiedy? Przecież działo się od pierwszego akapitu!


Islandia, marzec, rok 1920. Powieść zaczyna się burzą (a potem napięcie rośnie). W czasie burzy Gunnar, kowal, prowadzący samotne życie gdzieś na uboczu małego miasteczka, za jedyne towarzystwo mając psa, konia i może jeszcze elfa (chociaż elfa może nie, kto wie?) ratuje życie mężczyzny, który nie wiadomo jak, czemu i skąd trafia na klif za jego domem. Nieznajomy, przedstawiający się jako Sigurd, nie mogąc z powodu skręconej nogi udać się w dalszą drogę, z największą niechęcią skłania Gunnara, by pozwolił mu zostać w swym obejściu do czasu, aż wydobrzeje. Zaczyna mu też opowiadać historię o trzech braciach, pięknej, młodej, przywiezionej z Ameryki żonie jednego z nich i... no, o wszystkim. O społeczności w biednym, zimnym, choć  pełnym cudów natury wyspiarskim kraju, o jej licznych tajemnicach... a im dłużej opowiada, tym wyraźniej widać, że historia i współczesność nieustannie splatają się i przenikają - opowieści i wspomnienia, prawda wyobrażona, kłamstwa, w które chce się samemu wierzyć, ludzie i elfy, bo to Islandia, więc muszą być elfy (chyba, że nie), aż do szczęśliwego zakończenie (chyba, że nie do końca)...

Och, jej.

Ja jestem prosto prowincjonalno nauczycielko mieszkajonco na zadupiu, dość nudną, towarzysko nieatrakcyjną i nieszczególnie... bo ja wiem? obdarzoną talentami. Ale wyobraźnię mam plastyczną do szaleństwa, i jestem do jej plastyczności przyzwyczajona. A jednak ta książka zaskoczyła nawet mnie.

Ja jej nie czytałam, ja ją widziałam. Rewelacyjne wrażenie, wcale nie zdarza mi się tak często, jak można by mniemać. Ta książka to jest film w mojej głowie, gotowy, nie widzę żadnego podziału na klatki, na ujęcia, tylko zmontowaną całość, aż się dziwię, że muzyka mi nie gra i napisy końcowe nie lecą, niby
niejednokrotnie "widzę", czytając (to jest powód, dla którego nie lubię ekranizacji moich ulubionych powieści, ZAWSZE ROBIĄ TO NIEWŁAŚCIWIE!!!), a i tak przypadek "Storytellers" uznaję za wyjątkowy. Fenomenalny, plastyczny język, malowanie słowami po prostu!

Żeby było jeszcze lepiej, zimno mi było, i przemoczona byłam bez przerwy. Czytałam pod kocem szczękając zębami. W zeszłym roku czytałam "Zulejka otwiera oczy" i też marzłam, czytając, no to jest na tyle rzadkie zjawisko, że zapamiętuję dobitnie. 

Ja masę rzeczy w życiu przeczytałam książek, taką masę, że coraz trudniej mi znaleźć coś nowego, w sensie - innego. A w tym wypadku miałam ciągle wrażenie, że nigdy czegoś podobnego nie czytałam. Nie umiem nawet dopasować "Storytellers" do gatunku literackiego, bo to i obyczajówka, i historia, i trochę fantasy (albo nie), i kryminał... Może z tą angielszczyzną to było związane? Może z tymi doznaniami zmysłowymi (chyba tylko słuch mi nie dołączył do odbioru utworu)? 

Nie wiem. 

Ja w ogóle niewiele wiem, jeśli chodzi o tę powieść. Chaos mam w głowie, co jest, że wyjaśnię, doskonałym objawem, jak czytam gniota to nigdy nie mam chaosu, wtedy mam umysł lodowaty i ostry jak brzytwa.

Wiem, że nadzwyczaj mi się podobało, tylko, że to jest takie żałośnie płaskie określenie, że staram się go nie używać.

Bardzo wydawała mi się ta powieść... brytyjska. Brytyjczycy robią fantastyczne smutne komedie. Takie, gdzie się śmiejesz, ale czujesz, że jest pod spodem smutek, który nigdy nie znika.W przypadku "Storytellers", muszę wyznać, że chichotałam trochę w najbardziej dramatycznym momencie (zaraz, czy ja już wspomniałam, że jest jest w tej powieści materiał do chichotania? I wyczuwalne poczucie humoru? Nie pisałam? No to teraz piszę) - prawie koniec, prawda się odkrywa, noc, wicher, a ja chichoczę, trochę zbita z tropu, bo nie jestem pewna, czy taki efekt chciał wywołać Szanowny Autor. 

Bardzo jestem wdzięczna Wszechświatowi za internet, bo bez niego pewnie bym na "Storytellers" nigdy nie wpadła. I sam fakt, że nie potrafię logicznego zdania wygłosić poza "tak mi się podoba!", oznacza, że NAPRAWDĘ mi się podoba, bo jak mi się spokojnie, rzeczowo i zimnokrwiście podoba (albo wcale nie podoba), to umiem wygłaszać zdania okrągłe i nawet wielokrotnie (i niewykluczone, że prawidłowo) złożone.

No, ale, wiecie.

Podoba mi się :).

czwartek, 21 maja 2020

Raport z orki po ugorze

Hołmskuling, odsłona milion sześćset tysięcy dwieście osiemdziesiąt jeden:

Królowa Matka - Temat dzisiejszej lekcji "Uważnie słucham"... (z bezrozumną uciechą) O, temat którego nie będziecie w stanie opanować!

Pompon Młodszy - Jaki temat?

KURTYNA

niedziela, 10 maja 2020

Będzie

W zasadzie prawie da się to przeoczyć w miejscu, w którym mieszkam. Dom w Dziczy chyba pierwszy raz od początku swojego istnienia zaprezentował szeroki wachlarz swoich zalet (do tej pory, wyznajemy to ze wstydem, zdarzało nam się powątpiewać, czy on ma w ogóle jakiekolwiek zalety). Dwoje sąsiadów przyjeżdżających na weekendy/wpadających z okazjonalną wizytą, bo podlać pomidorki, i natychmiast wracających do Cywilizacji, pozdrawiających nas radośnie zza płota machaniem i powitalnymi okrzykami z odległości co najmniej dwa razy większej niż zalecana, a czasem i pięć razy większej, bo kto bogatemu zabroni. Jedyny "stały" sąsiad, zwany przez nas pieszczotliwie "naszym chłopem" jak pozdrawiał nas przyjaznym machaniem (a w przypadku bycia w szczególnie dobrym nastroju - klaksonem) przejeżdżając obok naszej furtki, tak nadal pozdrawia, uwaga o przepisowej odległości pozostaje w mocy. Mamy ogród, mamy werandę, mamy las, do którego codziennie chodziliśmy, nawet gdy zakaz był, bo psa trzeba było wyprowadzić, a tak się złożyło, że las jest dokoła i nijak nie idzie go ominąć. Dzieci mamy nie dość, że dużo, to jeszcze jedno silnie introwertyczne - wszystkie twierdzą, że dla nich to taki trochę bardzo dłuższy weekend z dużą ilością zadań domowych, to introwertyczne w dodatku dopytuje, czy nie można by tak już na zawsze, przejść na nauczanie domowe, bo "no zobaczcie tylko, jakie ja teraz mam oceny!".

Poza tym jak co roku zakwitły śliwy, jak co roku zakwitły wiśnie. Bociany wróciły i, jak co roku, zamieszkały w gnieździe na słupie kole łobejścia somsiada. Jak co roku wykluły się szpaczęta pod okapem, jak co roku budzą nas o piątej i jak co roku Pan Małżonek półsennie mamrocze, że trzeba wejść na górę i zatkać wreszcie tę cholerną dziurę. Jak co roku pogodnie odpowiadam, że po moim trupie, ewentualnie jesienią, gdy ptaszyny wyprowadzą oba lęgi, no i oczywiście pod warunkiem, że im się w tym samym miejscu zawiesi domek, przecież są przyzwyczajone. Jak co roku przypominam sobie, że planować to se możem, panie bracia, jak przyjdzie co do czego to:

a) nie będziemy mieli pieniędzy,
b) nie znajdziemy wolnej ekipy remontowej

lub też, co najbardziej prawdopodobne

c) oba.

W ogrodzie zakwitły mi tulipany papuzie, które posadziłam jesienią "chociaż cholera wie po co, mnie przecież nigdy nic nie wyrasta", i o nich zapomniałam. Odnotowaliśmy regularne wizyty piegży na jodle, ku wielkiemu ukontentowaniu Pompona Starszego, który od trzech miesięcy tworzy "Atlas Ptaków, Co Nas Odwiedzają W Ogródku". Rozwydrzone jak dziadowskie bicze przez niżej podpisaną Ptaki, Co Nas Odwiedzają W Ogródku biorą regularne kąpiele w poidełkach, porozstawianych pod drzewami. Puchate mlecze na trawniku, który dawno temu przestał udawać, że jest trawnikiem i powrócił do źródeł, czyli do bycia kawałkiem łąki, zamieniły się w puchate dmuchawce. Imbir mi wykiełkował w doniczce. Trzmiele zapylają, pszczoły murarki zapylają, za chwilę zakwitnie dzikie wino i wówczas cała weranda będzie pokryta pyłkiem, a brzęczenie będzie słychać nawet przez zamknięte okna. Wczoraj spotkaliśmy jaszczurkę, wygrzewającą się na kamieniach wśród ziół. Przedwczoraj jeża. Świat nieustannie pokazuje, że Jest i zamierza Być, przynajmniej przez jakiś czas.

Potem przychodzi orzeźwienie, i nie jest ono miłe. Przynajmniej z początku. W pewnej chwili uświadomiłam sobie, że nie opuszczałam Domu w Dziczy przez półtorej miesiąca. Zakupy w Cywilizacji robił dwa razy w tygodniu Pan Małżonek, nawet z moją Mamą to on się widywał, nie ja. Potem dotarło do mnie, i ogłuszyło mnie, jak bardzo jestem samotna. Jedna osoba. Poza moją rodziną widuję się w miarę regularnie z jedną osobą. I nawet z nią teraz nie mogę.

Ale z domu w końcu wyszłam po tych sześciu tygodniach. Wyprawa, jak kiedyś z Panem Małżonkiem do cukierni bez dzieci, na ploty, kawę, ciasto i dłuuugi spacer, tylko, że tym razem do sklepu. Do sklepów, konkretnie. Ogrodniczych. Małych. Trzech małych, ogrodniczych sklepów w okolicy, w których kupowaliśmy zawsze najlepsze rośliny. Nie zawsze jednakowoż do nich się wybieraliśmy, bo trochę drożej. Ale teraz się wybraliśmy, specjalnie. Nie ma bowiem jak detalista, tyle państwu powiem. A jeśli w dodatku jest to detalista przerażony, że jego mały sklepik upadnie, to już w ogóle. Może dzięki naszej wizycie będzie się trochę mniej bał.

Dość szybko odkryłam, że żyję w jakiejś innej Polsce niż duża część internetu, co mnie jakoś szczególnie nie zaskoczyło, jestem do tego bowiem przyzwyczajona (dla tych, którzy są tu nowi, albo nie nazbyt zaawansowani w lekturze polecam dział "Królowa Matka zdrowieje", tam jest sporo o innej Polsce, w której chorowałam). W mojej Polsce nie było tłoczących się w Biedronce tłumów, wyrywających sobie ostatni papier toaletowy, seniorów, depczących po nogach młodzieży i kichających na wszystkich złośliwie oraz warczących w kolejkach rodaków. W mojej Polsce była wzorowa dyscyplina  (zmuszona byłam okolicznościami kolejkować w dwóch bankach, dwóch Biedronkach, sklepiku wiejskim oraz OBI), ogłoszenie, że zaczyna się godzina dla seniorów skutkowało opuszczeniem sklepu przez, jak to uroczo ujęła pani kasjerka, "młodzież", a seniorów czekających na zewnątrz było dwóch, a nie rozszalała, plotkująca, geriatryczna horda bez maseczek. A propos maseczek, wszyscy je mieli. Jedną osobę widziałam bez, stała sama jak palec na ulicy pustej jak okiem sięgnąć w obie strony (z okien samochodu ją widziałam, że doinformuję ewentualnych ciekawskich). Płyn do dezynfekcji rąk też widziałam wszędzie, i ludzie go używali. Odnosili się do siebie przemiło i bardzo grzecznie, ze szczególnym uwzględnieniem mojej wsi, na której wszyscy się sobie zaczęli kłaniać chichocząc, bo się pod maseczkami nie rozpoznają.

Poznałam naszego sołtysa. Przyjechał na początku lockdownu, żeby zapytać, czy wszystko w porządku, i czy czegoś nie potrzebujemy. Gdy wszedł nakaz noszenia maseczek, znów przyjechał, zamaskowany. Z maseczkami dla nas. Gmina zapewniła, panie uszyły, on rozwoził mieszkańcom. Szczepienia zwierząt zorganizowano tak, że sołtys przez telefon listę robił. Potem przekazał ją weterynarzowi, który konkretnego dnia podjechał pod furtkę i szczepił. Przeczytałam gdzieś, że od wybuchu epidemii nastąpił skokowy wzrost zaufania Polaków do władz samorządowych, zdaje się, że wynosił 76 %, a w Polsce 76% to, wiadomo, jak w Szwecji 100 plus jakiś medal jeszcze. Jak by nie było, jestem w tych procentach. Zawsze brałam udział w wyborach, wszystkich, ale samorządowe najmniej mnie kręciły, przyznaję. Odmieniło mi się. Radykalnie. Już mnie będą kręcić. Dzięki naszemu sołtysowi z maseczkami tak mnie się zrobiło, o.

No i włączył mi się tryb "rozpaczliwa optymistka". Jest to tryb, który zawsze włącza mi się w sytuacjach zagrożenia, nie raz całkiem dosłownie uratował mi życie. Zapłacę za niego potem, kiedyś tam, po wszystkim, obstawiam, że żołądek mi wysiądzie, ale na razie nie, na razie walczę. Jest to walka śmieszna i dziecinna, ale to walka, a każda walka jest dobra.

Dawno temu, w innym świecie, w innym życiu (a było to życie bez bloga, bogowie, kiedyś takie istniało!), w świecie, gdy po pierwszym wyjściu ze szpitala potrafiłam oblać się potem, bo wstałam z fotela, albo zemdleć z wycieńczenia, bo przeszłam z pokoju do kuchni, albo dostać napadu duszności, bo tak, podczas jednego z takich  napadów duszności siedziałam, dusiłam się, usiłowałam łapać powietrze otwartymi szeroko ustami i łzy leciały mi z oczu jak groch, a moja matka siedziała naprzeciwko, patrząc na to jak sparaliżowana nie wiedząc, co robić (nic nie można było, zresztą, zrobić), otóż w tamtym świecie wstałam, po omacku, bo przed oczami miałam tylko czarną płachtę, wspierając się o ścianę wyczołgałam się na balkon (moja mama ma loggię na całej długości mieszkania) i, robiąc kroczek po kroczku, kurczowo trzymając się balustrady, spocona, razem z każdym haustem powietrza, który udawało mi się zaczerpnąć powtarzałam; "Tak... nie... będzie! Tak... nie może... być... i tak... nie będzie...! O, NIE, tak... nie... będzie...!!!".

Teraz znów chodzę po tamtym balkonie.

Tylko bardziej wściekła.

Odmówiłam bania się. Strach niszczy. Strach zabija. Been there, seen that, nie raz. Nigdy nie użyłam hasztagu "cośtam w czasach zarazy", nie czytam "Miłości w czasach zarazy", nie czytam "Dżumy". Nie biorę udziału w akcjach "a jak to się już skończy", nie zastanawiam się nad tym. Coś pewnie wtedy zrobię, a może nic szczególnego? Nie wiem.

Nie mam, i nie będę miała ani jednego zdjęcia w maseczce. Uprzedzając pytania - mam maseczki, jedną nawet w kotki, i noszę je, gdy trzeba. Ale zdjęć nie będzie. Nigdy. Możliwe, że te maseczki już zostaną z nami na zawsze, wcale tego nie wykluczam. Ale ja będę jak te starsze damy, jak moja babcia, która do końca życia nigdy nie wyszła z domu bez kapelusza. Ich świat był światem, w którym dama nosiła nakrycie głowy. Mój świat to ten bez maseczek. Jestem boomer. Jestem przeżytkiem. Jestem starą, upartą babą, która Nie Rozumie. Trudno. Ktoś musi.

Jedyne plany, które powzięłam, to wyczytanie książek ze stosików i wyszydełkowanie włóczki ze... no, też ze stosików. Czytanie jakoś mi idzie, szydełkowanie - nie. Większość rzeczy, które miałam do skończenia miało iść na sprzedaż, a komu teraz potrzebne są chusty, torby, czaszunie, słoniki, kto o czymś takim w ogóle myśli w tym świecie, w którym w każdej chwili można stracić źródło dochodu? W którym są o wiele ważniejsze rzeczy, niż czaszunia z cekinkami? Więc trochę wyhamowałam. Może się kiedyś tam rozpędzę, może znowu sprzedam jakąś torbę czy szal. A może nie. Się pożyje, się zobaczy.

Jem. Śpię. Dużo gotuję. Sadzę kwiatki. Patrzę na ptaszki w poidełkach. Dziergam torebunię z dyndałkami. Czytam. Uczę się z dziećmi. Gadam przez Messengera. Pracuję. Głaszczę psa. Czeszę kota.

Robię małe kroczki. Codziennie nowy.

Trzymam się.

Przynajmniej próbuję.

Jakoś to.

Jakoś.

Kiedyś.

Będzie.